Liberal-National

(نقش سیا در تلاش تجزیه ایران با توجه به نشست پاریس)

سعديا مرد نكونام نميرد هرگز
مرده آنست كه نامش به نكويى نبرند

تکيه کردن بر يک مذهب، يک زبان، و يک قوميت، و کوشش برای ملت سازی بر حول اين محورهای منفرد، به لحاظ اينکه اينگونه نهادها بر بنياد همسان پنداری و گريز از تنوع اجتماعی عمل می کنند، خودبخود دارای ماهيتی ايدئولوژيک است و، در نتيجه، برای سلامت جهان آدمی خطرناک بشمار می آيد

پست مدرنيزم (گذري و نظري) جُستاری از پروفسور احسان يارشاطر

براي کساني که هنوز به نظمي و منطقي درکار دانش معتقدند و خرد را راهنمايِ درستِ انديشه آدمي مي شمارند هرج و مرجي که در چند دهه گذشته گاه در هنر و نقد ادبي و تاريخ نگاري و فلسفه و برخي رشته هاي دانش مانند مردم شناسي پيش آمده، و غالباً به عنوان انديشه پيشرو قلمداد مي شود، مايه شگفتي است. دراين موارد گويي حدّ و بند را از دست و پاي هنرمند و شاعر و فرضيه ساز و نظريه پرداز برداشته اند و نوعي «خان خاني» در عالم انديشه و هنر رواج گرفته و «مُد» روز شده. پريشيدگي غالباً زير عنوان «ساختار شکني» (deconstructionism) و يا عنوان مبهم و کِش دار «پست مدرنيسم» صورت مي گيرد. به نظر مي رسد که پايبندي به خرد و لوازمي و حدودي که خرد براي انديشه معين مي کند عده اي را خسته کرده است. مانند کودکي که آرزومند رهايي از دستورهاي الزام آور پدر است اينان نيز در پي آنند که مفّري بجويند و به اِبرازِ افکاري که به مدد عاطفه در ذهن آنان شکل مي پذيرد، بي تصرف خرد و هشدار عقل، راه بدهند و آنگاه اين عنان گسيختگي را با فرضيه هاي مشکوک توجيه کنند. امثال فوکو (Michel Foucault) ودريدا ((Jacques Derrida)، که اين پريشيدگي و گريز ازعقل را با نوشته هاي تکلف آميز و لفظ پردازي هاي خنک خود رواج داده اند، علمدار «پست مدرنيسم» بشمار مي آيند.

        آنچه در این نوشتار بسیار مجمل می آید، واقعیت های مستند تاریخی  است، تلاشی است در برابر اندیشه های کسانی که در درون خویشتن خویش دربدرمانده، هم آوا با بنیادهای آمریکایی ساخته ، به جان تار و پود هستی ماندگار این سرزمین افتاده و می گویند : « " ایران " تنها یک واژه است که از روزگار پهلوی به این سرزمین تحمیل شده ؟! و یا  " فارس ها " سرزمین های دیگر ملتهای ستمدیده را اشغال کرده اند ؟! پس کردها ، بلوچ ها ، عربها و ... باید جدا شوند؟ چه استدلال بی پایه ای ( خود گویی ! خودخندی عجب ... »

زنان ما فرهنگ عصر جاهلیت را نمی پذیرند

لایحه ای که دولت بنام «حمایت از خانواده» به مجلس شورای اسلامی فرستاده است، نه تنها با منشور سازمان ملل و کنوانسیون ها و میثاق های بین المللی که ایران در آنها عضویت یافته و یا پذیرفته است مغایرت دارد، بلکه یک توهین از سوی یک حکومت مردسالار و واپسگرا به زن ایرانی است.

تعدد زوجات، که زمانی به منظور محدود کردن غرایز سرکش و بی بندوبار یک جامعه جاهل و بادیه نشین تنظیم و تجویز شده بود، در دیگر تمدنهای وقت به دلیل عدم گرایش به این مسئله اجتماعی نیازی به طرح و پذیرش آن نبود، و اکنون هم در قانونهای بسیاری جوامع متمدن بشری در زمره جنایات اجتماعی بشمار می رود. احیای چنین آیینی که زن را وسیله امیال و ارضای غرایز بخش بسیار اندکی از مردان می کند، نه با سرشت جامعه ایرانی و نه با منطق روز سازگاری دارد.

در زمانی که جوامع جاهل هزاران سال پیش دختران نوزاد را زنده به گور می کردند، زن حکم برده مرد را داشت و آزادی بهره جویی از کنیزان همچون استفاده از اشیاء تجویز می شد، در جامعه متمدن ایرانی که در آن زن آزاده بود و کنیزی وجود نداشت، زنان در همه سطوح زندگی اجتماعی، حتا در رده های بالای ریاست دولت و فرماندهی، مشارکت داشتند. زن ایرانی هرگز اجازه نخواهد داد که به عصر جاهلیت سوق داده شود. زنان ایران برای احقاق حقوق خود بپا خاسته اند و علیرغم سیاستهای حکومت، نه تنها اصل برابری با مرد را در ایران نهادینه خواهند کرد، بلکه حقوق ذاتی و شناخته شده جهانی خود را هم بدست خواهند آورد.

جبهه ملی ایران به حکومت جمهوری اسلامی هشدار می دهد که با زن ایرانی در نیفتد، و فراموش نکند که زنان ایران نیمی از جمعیت هفتاد میلیونی را تشکیل می دهند که باید به آن اکثریت مردان ایرانی را هم بیفزایند.

جبهه ملی ایران

20 شهریور 1386

چرا کمتر اتفاق افتاده است که يک چنين آرمانی (سکولاريسم)، که در سايهء آن مردمان می توانند، در عين داشتن عقايد و مذاهب گوناگون، زندگی آسوده و صلح آميزی داشته باشند، نمی توانسته براحتی صورت تحقق بخود بگيرد و تاريخ آدمی، در فضای گمشدگی تساهل و صلح، در سيطرهء تحميل زورگويانهء عقايد، و در کوشش برای اينکه حاکمان همگان را به رنگ خود درآورند، پر از جراحت و چرک و خون است

آن هايی که عشق به وطن و زادگاه را نوعی فاشيسم می دانند کسانی هستند که از يک سو عشق را با دو دو تا چهارتای سياسی اشتباه گرفته اند و، از سوی ديگر، وطن دوستی را با برتری طلبی های مذهبی، نژادی و ايدئولوژيک يکی می بينند

به مناسبت 15 شهريور سالروز بنيان مكتب پان ايرانيست

مكتب پان ايرانيست در فضاي امروز ايران نقش مهمي را بازي مينمايد.

در ابتدا لازم يه تذكر است كه در اين نوشتار مكتب پان ايرانيست از حزب پان ايرانيست جدا است.حزب پان ايرانيست يك حزب سياسي است كه  انتقادات زيادي به آن دارم.به عنوان نمونه موضع گيري اين حزب را نسبت به كودتاي 28 مرداد بهيچ وجه نمي پسندم.

گروههاي پان ترك اين تفكر را در مغالطه اي آشكار شعبه تهران حزب نازي مينامند.اما چرا بهيج وجه اين مقايسه درست نيست؟چرا به نظر من از قضا اين پان تركها ي پدر گرگ فرزند چنگيز و آتيلا و تيمور  هستند كه شعب حزب نازي در استانبول را نمايندگي ميكنند.

براساس پژوهش محقق ايرانی دانشگاه کمبريج: تمام اقوام غيرفارسی‌زبان ايران ريشه ايرانی دارند، ايسنا

- ريشه مشترک اقوام ايرانی به حداقل ۱۰ هزار و ۵۰۰ سال پيش برمی‌گردد


خبرگزاری دانشجويان ايران - تهران
سرويس: پژوهشی

براساس تحقيقات پژوهشگر ايرانی ژنتيک پزشکی و جمعيتی دانشگاه «کمبريج» که با کمک و نظارت گروهی از برجسته ترين محققان اين رشته انجام شده، جمعيت های ايرانی که با زبان‌های غير از گروه هندو-اروپائی تکلم می‌کنند به ويژه جمعيت آذری زبان ساکن در فلات ايران ريشه ژنتيکی مشترکی با اقوام ترک زبان ساکن در کشور ترکيه و اروپای شرقی ندارند و بر عکس «شاخص‌های تمايز ژنتيکی» آنها (مانند FSt) با ساير گروه‌های ساکن در فلات ايران به ويژه فارسی زبانان نزديک به صفر است که نشانگر ريشه ژنتيکی مشترک آنها در اعماق تاريخ ايران است.

در اين خاك زرخيز ايران زمين

                                                نبودند جز مردمي پاك دين

همه دينشان مردي و راد بود

                                                كزآن كشور آزاد و آباد بود

بزرگي به مردي و فرهنگ بود

                                                گدايي بر بوم و بر ننگ  بود

از آن روز دشمن به ما چيره گشت

                                                كه ما را روان و خرد تيره گشت

از آن روز اين خانه ويرانه شد

                                                كه نان آورش مرد بيگانه شد

نوشتن درباره دكتر پرويز ورجاوند در روزهاي ابتداي درگذشت ايشان بسيار برايم سخت بود . درگذشت ناگهاني ايشان آنقدر شوكه آور بود كه توان هر گونه نوشتن و يا انديشيدن درباره اين موضوع را برايم بسيار سخت مي نمود .

بنام خدا

بیانیه گروهی از فعالان سیاسی، فرهنگی و اجتماعی

در اعتراض به استمرار بازداشت دانشجویان

اخیراُ فشار بر فعالان جامعه مدنی، بویژه بر دانشجويان، کارگران و روزنامه نگاران افزايش یافته است و اتهام های واهی براندازی نرم، تشويش اذهان عمومی، توهين به مقدسات، كودتاي خزنده و همانند آن بر آنان وارد می شود. همانگونه که خانواده های برخی از دانشجويان زنداني نقل کرده اند و در نامه ای سرگشاده به رييس قوه قضاييه اعلام نموده اند، فرزندان آنان زیر انواع شکنجه های روحی و جسمي، مانند برخوردهاي غيراخلاقي، بي‌خوابی هاي درازمدت، شلاق و تهديد به تجاوز، با هدف اعتراف گیری اجباری قرارگرفته اند.

بر پایه استراتژي شكست خورده‌ي سلطه با ایجاد وحشت، و وارد آوردن فشار بر ‌دانشجويان و گرفتن اعترافهای اجباري جنبش دانشجويي و دموكراسي‌خواهي را نمیتوان خدشه دار ساخت. اين وقايع در شرايطي روی می دهد كه :

1- اعلاميه جهانی حقوق بشر، که تمامی کشورها از جمله ايران متعهد به رعایت آن هستند، بدرفتاری با زندانیان، ازجمله "اعتراف گیری اجباری"، را منع می‌کند.

2- قانون اساسي جمهوری اسلامی، در اصول زير حقوق و آزادی‌های ملت را تضمين کرده است:

 "هيچ مقامی حق ندارد به‌نام حفظ استقلال و تماميت ارضی کشور، آزادی‌های مشروع را، هر چند با وضع قوانين و مقررات، سلب کند." اصل 9.

"احزاب، جمعيت‌ها، انجمن‌های سياسي و صنفی ... آزادند، ... هيچ کس را نمی‌توان از شرکت در آنها منع کرد..." اصل26.

"تشکيل اجتماعات و راه پيمایی‌ها، بدون حمل سلاح، به‌شرط آن‌که مخل به‌مبانی اسلام نباشد آزاد است." اصل 27.

"اصل, برائت است و هيچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمي‌شود، مگر اين‌که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد." اصل 37.

"هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و يا کسب اطلاع ممنوع است." اصل 38.

ما امضا كنندگان اين بيانيه:

1- به دستگيری دانشجويان، کارگران و مبارزان حقوق بشر و به صدور حکم های سنگين و خارج از چارچوب قانون، اعتراض داشته و صدور هر حکمی را بدون حضور وکيل انتخابي و هيئـت منصفه در دادگاهي علني و عادلانه،  مغایر با مفاد قانون اساسي مي دانيم.

2- با توجه به پايان بازجويي‌ها و تحقيقات از سه ‌دانشجوي دانشگاه اميركبير، خواهان آزادي فوري آنان تا زمان تشكيل دادگاه هستيم، و اعلام می کنیم که با توجه به وجود گمان آزارهاي جسمي و روحي كه بر برخی دانشجویان  وارد آمده، خودداری از انتقال مستقيم آنان از زندان به دادگاه از اهميت بسيار زيادي برخوردار است. قوه‌ي قضاييه تنها با پذیرش اين خواست قانوني است كه ميتواند از استمرار فشارهاي وارد آمده‌ و پایمال شدن حقوق دانشجويان جلوگيري كند.

3- از مسؤولان مي‌خواهيم ترتيبی اتخاذ نمایند تا امکان ملاقات فوري دانشجويان زنداني با وكیلان مدافع انتخابي خود و پزشكان مورد اعتماد خانواده‌ها فراهم گردد.

4- خواهان تشكيل يك كميته حقيقت‌ياب مستقل ومورداعتماد براي بررسي و متعاقباُ رسیدگی به اتهامات وارده و گرفتن "اعتراف اجباری" نسبت به دانشجویان و کلیه زندانیان سیاسی ، در یک دادگاه علنی و بیطرف با حضور وکیلان متهمان هستیم.